Διαφήμιση
The Hunt for Red Ordu and Antonoglou

Προβληματίστηκα πολύ το ομολογώ στο πως θα περιγράψω τις πρώτες μου στιγμές με κάτι το τόσο ιδιαίτερο και μοναδικό όπως το ORDU…

Αλλά ας αφήσω την καρδιά μου να μιλήσει…

Η ιστορία θολώνει και βαθαίνει και πηγαίνουμε πίσω στο καλοκαίρι του 1988, όταν ένας δεκαοκτάχρονος είναι πεσμένος στο καπό ενός αυτοκινήτου… Λαχανιάζει ασθμαίνοντας, με το πατέρα του να του κρατάει το χέρι… Μόλις έχει τελειώσει ένα χρονόμετρο 30 χιλιομέτρων, δίπλα του το σιδερένιο «κουρσάκι» του των 15 ίσως και 16 κιλών… Είμαστε στην εποχή του σιδήρου, ακόμη μέταλλα όπως αλουμίνιο είναι άγνωστα… Στο κεφάλι του ένα συνονθύλευμα από ιμάντες, ακόμη και τα κράνη τότε δεν ήτανε διαδεδομένα και τρέχαμε με τα λιγδιασμένα αυτά λουριά…

Κοιτούσα θυμάμαι με πίκρα τους άλλους ποδηλάτες που τρέχανε με κλειστές ρόδες, τις περίφημες «ρεντικολάρι» όπως τις αποκαλούσαν… Με καλύτερο εξοπλισμό, πολύ πιο πεπειραμένοι, με προπονητές, οργανωμένοι, ένα αίσθημα πόνου και παιδικής ζήλιας καρφωμένο στην καρδιά μου…

«Πατέρα θέλω κι εγώ τέτοια ρόδα…» είχα ζητήσει μέσα από κάποια ξεραμένα, βρώμικα δάκρυα από ιδρώτα και σκόνη, εκεί στο «Κλειδί» της Βεροίας, το μικρό χωριό που φιλοξενεί εδώ και δεκάδες χρόνια τα χρονόμετρα στην Βόρειο Ελλάδα…

«Αν αγαπήσεις αρκετά το άθλημα και γίνεις καλός, θα σου πάρω μία» μου είπε… Τα λόγια του αχνά, χαθήκανε στον αέρα του Βαρδάρη, που χτυπάει το Κλειδί από παντού…

Μερικά χρόνια περάσανε… Ο νεαρός αφήνοντας πίσω μία σχολή Οικονομικών που ποτέ δεν αγάπησε, παρουσιάστηκε στο στρατό… Μήνες μετά στον Έβρο, ένα βράδυ όλο το στρατόπεδο στο πόδι… Κουρνιαχτό, κραυγές, πνιχτή αγωνία… Είναι άσκηση ?… είναι αληθινό ?... Κουβαλάμε όπλα, κιβώτια, μία σκιά τα πρόσωπα όλων μία καρδιά έτοιμη να σπάσει… Μέσα στην νύχτα που είναι ένα υγρό κατράμι τρέχουμε όλοι μας, αξιωματικοί και μαυροσκούφηδες, όλοι ίσοι κάτω από τον τρόμο της εμπλοκής… Όλοι μία γροθιά, μία κομμένη ανάσα…

Στην αναμπουμπούλα , στο σκοτάδι, ο Ίλαρχος με αρπάζει από το χακί μανίκι μου, και ουρλιάζει… «Αντώνογλου θα έρθεις μαζί μου στο άρμα…» Η θέση μου ήτανε γραφέας, στο τρίτο επιτελικό… Υπεύθυνος της μηχανογράφησης όλης της Ταξιαρχίας… Τα άρματα τα έβλεπα από μακριά στο όρχο, ένα όνειρο μακρινό που δεν το είχα αγγίξει… Πριν καταλάβω τι έγινε, πριν η νύχτα αλλάξει θέση, με σπρώξανε δίπλα στον διοικητή… Το μυαλό μου σταματάει, η ανάσα μου κόβεται και τα μάτια μου όταν ανοίγουνε ξανά αντικρίζω τα «Ρύζια», το μικρό χωριό επάνω στον Θεό του Πολέμου…

Το άρμα πατάει την γη και την τρώει… Αφήνει πίσω του αυλακιές, ισοπεδώνει τα πάντα… Το θηριώδες κανόνι ορμάει εμπρός, και εμείς από πίσω μικροί Θεοί, να μας χτυπάει ο αέρας της παγωμένης μητέρας πατρίδας… Το φως είναι μία πολυτέλεια που την εισπράττουμε μόνο από μερικές ξεχασμένες, σπασμένες λάμπες στην άκρη του χωριού που μας γνέφουν σιωπηλά… Καμένο πετρέλαιο και μυρωδιά μπαρουτιού στον αέρα, και πενήντα τόνοι ατσάλι γύρω μου να με θωρακίζουνε και να με κάνουνε να παραμιλώ… Οι ερπύστριες να οργώνουν και να είμαστε όλοι, και οι πέντε στο άρμα, οι βασιλιάδες του κόσμου… Άτρωτοι και τρομεροί, έτοιμοι να κατασπαράξουμε τον εχθρό, έτοιμοι για όλα… Εκεί, επάνω στο Κτήνος του Πολέμου…

Πολλά χρόνια πέρασαν από τότε, σβήσανε καταστάσεις και μνήμες από το γέρικο κορμί μου, θύμισες και εμπειρίες χαθήκανε… αλλά αυτή η αίσθηση του να είσαι στο απόλυτο Τέρας, επάνω, καβάλα στο Κτήνος, μία οργή, μία γροθιά έτοιμη για πόλεμο, μου έμεινε χαραγμένη για πάντα… Και ενώ πίστευα πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να το ξαναζήσω, να το νιώσω σε κάθε κύτταρό μου, χρόνια μετά ένα κατασκεύασμα μόλις 8 κιλών μου επιφύλασσε μία μοναδική έκπληξη…

Ο πορφυρός σκελετός, πιο κόκκινος και από αστακό σε παραλήρημα οργής, πιο λαμπερός από Ferrari, περίμενε για τρείς μήνες πακεταρισμένος στο κουτί του… Σε μία γωνία, κοιτώντας από μακριά ήρεμος τις δύο Orces που φλερτάριζαν ασύστολα μαζί μου καθημερινά… Περίμενε και δεν μιλούσε…Ακίνητος… Σαν το βουνό… Σαν τον Βασιλιά «Καγκεμούσα» στην ταινία του Κουροσάβα… Οπως το θεριό… Όπως κάθε κτήνος που δεν αναλώνεται σε περιττά γρυλίσματα αλλά περιμένει την στιγμή που θα δώσει ένα και δυνατό χτύπημα και θα διαλύσει τα πάντα…

Τα εξαρτήματα που είχανε κληθεί για να τον ντύσουν, ακριβά και δυσεύρετα, έρχονταν ένα - ένα επί μήνες… Άλλα από Αμερική, άλλα από Ισπανία, Ιταλία, Ιαπωνία, κάποιες βίδες τιτανίου / αλουμινίου από Αγγλία να χαζογελούν με τα σωληνάκια Nokkon εκ’ Γερμανίας, και να λοξοκοιτάζουν την δισκομανιβέλα κόσμημα της μαμάς Shimano… To μόνο που έλειπε ήτανε το τιμόνι ή καλύτερα οι αεροφτερούγες του πολύ κ. Ulrich, που το πήρε ο άλλος, ο δαιμονισμένος πιτσιρικάς Zebriskie για να το πάρει με την σειρά του ο Cancellara…

Ήτανε ένα βραδινό μουντό και κρύο όταν όλα αυτά τα ετερόκλητα αντικείμενα μαζεύτηκαν στο αυτοκίνητό μου και πήγανε στο σπίτι του εκλεκτού φίλου Συμελίδη Κώστα, τέως Βαλκανιονίκη και Πανελληνιονίκη, Ομοσπονδιακού Προπονητή και συμποδηλάτη στις προπονήσεις μου, για να μονταριστούν επάνω στον κόκκινο Διάβολο… Σε ένα υπόγειο, ανάμεσα σε κιβώτια με εργαλεία και σωλήνες, αγκαλιά με 3 λίτρα coca cola και 2 πίτσες, για 9 ώρες λυσσομανά και παιδεύεται, χτυπιέται με manuals σε 4 γλώσσες, μουτζουρώνεται με γράσα και σκόνη, με κομμάτια carbon και ντίζες… Με σημειώσεις σε χαρτιά και με αθροίσματα σε χιλιοστά και δέκατα του χιλιοστού…

Στις τρεις και τέταρτο τα χαράματα, ένας ευτυχισμένος άνθρωπος παραπατάει από την νύστα και φορτώνει στο αυτοκίνητο κάτι που θυμίζει ελάχιστα ποδήλατο… Ένα διαστημόπλοιο σε μικρογραφία, ένα όχημα που είχε στοιχειώσει το μυαλό του για μήνες, μία λαχτάρα που κουβαλούσε για χρόνια, για δεκαετίες, έναν κρυφό παιδικό πόθο μετουσιωμένο σε οκτώ κιλά και 54 γραμμάρια…

Πρώτη έγινε η φωτογράφηση… Ήθελα να το αποθανατίσω χωρίς να το έχει αγγίξει η ανάσα του αέρα, χωρίς να έχει ίχνος σκόνης επάνω του… Παρθένο, αγνό, όσο αγνό μπορεί να είναι ένα αρπακτικό που περιμένει υπομονετικά για μήνες το θύμα του… Η είσοδος της πολυκατοικίας μετατράπηκε σε στούντιο, οι λιγοστοί κάτοικοι που πέρασαν, στις μύτες των ποδιών, με γουρλωμένα μάτια χώθηκαν στο ασανσέρ, σταυροκοπιόντουσαν για άλλη μία φορά με τον Αντώνογλου και το νέο του «κατασκεύασμα»…

Αλλά αν η εμφάνιση είναι το ένα σκέλος, η αίσθηση του να καβαλάς το απόλυτο Κτήνος είναι το άλλο…Και πιστέψτε με… είναι το καλύτερο…

Την Παρασκευή το μεσημέρι δεκατέσσερις αλλοδαποί εργάζονταν πυρετωδώς στην είσοδο για να μπαλώσουν τρύπες σε σοβάδες της πολυκατοικίας. Ο περιπτεράς με ύφος απλανές ατένιζε την οικονομική κρίση, δύο γιαγιάδες περπατούσαν με 0,1 χιλ/ώρα στο πεζοδρόμιο, 48 όρθιοι μικροαστοί μαζεμένοι στην στάση του λεωφορείου απέναντι είναι ήδη πεθαμένοι χωρίς να το γνωρίζουν, ο καστανάς με τα τελευταία 12 κάστανα να σιγοκαίνε στην αυτοσχέδια φουφού του, δύο μικροί με BMX να προσπαθούν να σουζάρουνε, και 135 αυτοκίνητα σταματημένα από το μποτιλιάρισμα της τοπικής ώρας / ημέρας…

Η πόρτα ανοίγει και το Κτήνος βγαίνει αργά… Το ακολουθεί κόκκινο πλάσμα ντυμένο σε Assos στολή, με κράνος σταγόνα αλά καρχαρία… Το κλάπ κλάπ από τα σχαράκια είναι το μόνο που ακούγεται για τους άλλους… Για εμένα δεν υπάρχει εξωτερικός ήχος, παρά μόνο η Ουράνια μελωδία του Βασίλη Πολεδούρη από το κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη, να παίζει δαιμονισμένα στα mp3 players μου…

Ηλεκτρικό ρεύμα με διαπερνά και με κάνει να τρέμω καθώς για πρώτη φορά κάθομαι στην πιο ψηλή θέση ποδηλάτου επί Ελληνικού εδάφους… Σε υψόμετρο ένα μέτρο και δέκα εκατοστά, ο κόσμος δείχνει τόσο μικροσκοπικός και πεζός, εκεί κάτω σου… Η μουσική κάνει κορύφωση ακριβώς την στιγμή που πατάω για αρχή το 53 Χ 11… Από βράδυ την έχω καρφώσει την σχέση στο σασμάν, και οι πρώτες πεταλιές θα είναι αργά και βασανιστικά με αυτήν…

Τα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα συμβαίνουν τα ακόλουθα :

Οι δεκατέσσερις αλλοδαποί (μαζί με τον εργοδηγό) σταματάνε την εργασία τους και με ανοιχτό στόμα και κρεμάμενο τσιγάρο χάσκουν το Κτήνος… Ο περιπτεράς σταβολαιμίαζει και θολώνει το μικρό τζαμάκι στο κλουβί του, κοιτώντας τον εξωγήινο στο διαστημόπλοιο… Οι γιαγιάδες μειώνουν την ταχύτητα τους κατά 90% στα 0,001 χιλ/ώρα και με τρομαγμένο ύφος κάνουνε στην άκρη έχοντας έτοιμη την μαγκούρα για κάθε ενδεχόμενο… Οι 48 στεκούμενοι στην στάση που έχουνε γίνει ήδη 54 από άλλους έξη που προστέθηκαν στο λαομάζωμα, κοιτάζουν χαζεμένοι… Μαζί κοιτάζει και ο οδηγός του Ο.Α.Σ.Θ με τους άλλους 258 επιβάτες που μόλις καταφτάνει για να κόψει με αναίδεια την θέα στους 54 πρώτους… Δύο νεαροί επιβάτες τραβάνε φωτογραφίες με τα κινητά, κάποια δάχτυλα είναι κολλημένα στα τζάμια του λεωφορείου, ενώ μερικές πιτσιρίκες τσιρίζουν, το καταλαβαίνω από τα ανοιχτά τους στόματα, ήχο δεν έχω όπως προανάφερα… Ο καστανάς καίει τα τελευταία κάστανα του και χάνει έτσι τα 2,5 ευρώ που θα εισέπραττε από τον ηλικιωμένο κύριο με την εφημερίδα και το καπελάκι που επίσης κοιτάζει κάτι που δεν έχει ξαναδεί τα τελευταία 78 χρόνια της ζωής του… Οι μικροί με τα ΒΜΧ είναι με τους τροχούς στο έδαφος και αποφασίζουν πως για τα επόμενα 50 χρόνια η σούζα είναι ανεπαρκής για την προσέλκυση βλέμματος από θηλυκά και μη…

Από τα 135 αυτοκίνητα είναι γυρισμένα επάνω μου τα 134 κεφαλάκια, το ένα που αγνοεί την ύπαρξή μου είναι εκείνο που πρόλαβε και έστριψε στην Καλλιδοπούλου, πριν αρχίσω να ρολλάρω στην Βασ.Ολγας… Ένας τύπος με κόκκινη Πόρσε χάνει για λίγο την πρωτοκαθεδρία και τον φθόνο / ζήλεια του περίγυρου από κάτι με το ίδιο χρώμα αλλά με μείον δύο ρόδες και κινητήρα… Ένας μηχανόβιος με Yamaha FZR χαμογελάει και διαβάζω στα χείλη του την αιώνια ερώτηση : «Πόσο κάνει ..?» Οσο τρία από το δικό σου του απαντάω με χαμόγελο χωρίς να ακούω την φωνή μου από την μουσική και απομακρύνομαι με ορθοπεταλιά, στις 45 cadence και με το γλυκό 53 Χ 11 να τραγουδάει το δικό του σκοπό…

Στα 30 πρώτα μέτρα η καρδιά μου έχει χτυπήσει κόκκινο από :

Tα χέρια μου που αναζητούν τις γλυκές μανέτες της Orcaς και την άνεσή τους, τις παλάμες μου που άρχισαν να μουδιάζουν από το βάρος του σώματος που πέφτει 90% στο τιμόνι ή καλύτερα σε αυτό που αντικαθιστά το τιμόνι, και 10% στην σέλα που έχει κλίση για να σε ρίχνει ακόμη περισσότερο εμπρός, τον σβέρκο μου που έχει στραβώσει από την πιο απαιτητική και στριφνή γεωμετρία που έχει βγεί από εργαστήριο ανθρωπίνων χεριών από την εποχή του Ευκλείδη…

Τα πτερύγια της FSA – Vision του «τιμονιού» με την ταμπελίτσα επάνω τους να αναγράφει με μικρά κόκκινα γράμματα : "To be ridden by extremely experienced rider with a weight up to 91 kilos" Το πρωί ήμουν 91 κιλά και 200 γραμμάρια οπότε η εγγύηση υλικού της Vision έχασκε σαν Δαμόκλειος σπάθη επάνω από το κεφάλι μου, μαζί με εικόνες φαγητού να κάνουνε φτερά για τους επόμενους μήνες…

Το τιμόνι / aero bars λόγω του ότι είναι 4,5 ολόκληρα εκατοστά πιο στενό από το αντίστοιχο της Orca, να έχει μία νευρικότητα μεγαλύτερη από παρθένα κορασίδα που πάει για πρώτη φορά στο κρεβάτι με τον King Kong…

Ο αέρας να είναι στο όριο των τριών Μποφόρ, εκεί που οι κτηνώδεις στο προφίλ Zipp αρχίζουν να κουνάνε στα πλάγια χτυπήματα σαν καρυδότσουφλο σε τρυκιμία…

Και ενώ η εσωτερική φωνή μου, ουρλιάζει δαιμονισμένα «ΠΡΟΣΕΧΕ» σε κάθε πεταλιά, ενώ αναλογίζομαι μήπως έκανα σφάλμα που «έστησα» ένα τόσο ακριβό «εργαλείο» που μπορεί να είναι συνάμα τόσο απόλυτο και δυσκολοδήγητο, άρχισε να έρχεται…

Πρώτη ήρθε η αίσθηση της εξοικείωσης με το Τέρας… Το δάμασμα δεν κατάλαβα πως ξεκίνησε… Αυτό που θυμάμαι είναι πως ενώ ορκιζόμουν πως θα κάνω 4-5 χιλιόμετρα και θα το βάλω πάλι στο κλουβί του, τα μάτια μου είδανε 12 χιλιόμετρα στο κοντέρ… τα 12 γίνανε 25… τα 25 γίνανε 58… μετά από δύο ώρες μέσα στην πόλη τα χέρια μου είχανε συνηθίσει τις λαβές στα πτερύγια τύπου αεροπλάνου του τρομερού Ordu, και γυρνούσα για 14η φορά στην Βασ.Ολγας με +5 χιλ/ ώρα σε κάθε γύρο… Οι στρεβλώσεις και ελαστικότητες πλαισίου ανήκουν στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας, κινείται και καρφώνεται κυριολεκτικά στον αέρα και στον χωροχρόνο σαν βέλος, με τα σχιζοφρενή προφίλ των τροχών να παίζουνε τον ρόλο των πτερυγίων… Στην παραλιακή έγραψε σε σπρίντ 58 χιλ/ώρα χωρίς ΑΚΟΜΗ να έχω «πέσει» στις αερόμπαρες… με τα χέρια πάντα πάνω στις λαβές με τις μινιμαλιστικές μανέτες που σου κόβουν τα δάχτυλα σε κάθε πάτημα φρένου… Σίγουρα είναι κάτι που δεν σχεδιάστηκε για να φρενάρει… Τα πάντα θυσία στο βωμό της αεροδυναμικής…

Και ενώ το background κινείται σαν δαιμονισμένο, εκεί στην μεγάλη ευθεία της παραλιακής το ένοιωσα… Εκείνο το ξεχασμένο συναίσθημα από το άρμα… Εκείνη την απόλυτη δύναμη, την τρομακτική ισχύ επάνω στον πύργο του Τανκ, εκείνο το αίσθημα της οργής, της ισχύς που ξεχειλίζει και σε κάνει να θέλεις να φωνάξεις, να ουρλιάξεις από δύναμη, να βγάλεις την πολεμική σου ιαχή… Κάπου εκεί στο μέσο της παραλιακής, επάνω στο Ordu, κάπου στα 85 χιλιόμετρα δοκιμών, πλημμυρισμένος από ταχύτητα και κόκκινο χρώμα ένιωσα το πνεύμα της Ισπανίδας μητέρας του, ένιωσα κάτι από όλους αυτούς που το οδηγούν σε αγώνες, σε τρίαθλα, σε κορυφαίες στιγμές… Και έστω και με το δικό μου, μικρό αθλητικό «ανάστημα» δάκρυσα, χάρηκα, ένιωσα εκείνη την παιδική λαχτάρα που είχα δοκιμάσει πριν από 22 χρόνια, εκεί στο «Κλειδί» της Βέροιας, να δικαιώνεται και να πραγματοποιείται…

Είναι πολλά αυτά που δεν μπορεί να κάνει ο κόκκινος Δαίμονας…

Δεν θα τον δείτε να σας προσπερνάει σε κάποια ανάβαση Πάρνηθας ή άλλου τρομερού βουνού, σε κάθε κατηφόρα η λεπτή φτερούγα αεροπλάνου που θα κρατάτε στα χέρια σας θα σας θυμίζει τα όρια του Κτήνους, οι έντονοι πλευρικοί άνεμοι θα σας δηλητηριάζουν την αίσθηση της πτήσης, η μέση σας θα διαμαρτυρηθεί έντονα αν το δοκιμάσετε σε κάποιο brevet, αν γρατσουνιστεί από πτώση θα προτιμούσατε να γδάρουν εσάς ζωντανό, και σε «κατσαρή» άσφαλτο τα 200 psi των ελαστικών θα σας κάνουν να τρέμετε σαν κομπρεσέρ… Από υγρά μπορεί να σας κουβαλήσει μόνο ένα παγούρι, και αυτό μικρό των 500 ml (aero γαρ…), ενώ στο συνεργείο θα πρέπει να βρείτε τρόπο στήριξης για το service του μιας και δεν υπάρχει επάνω του τίποτα κυλινδρικό / στρογγυλό για να το πιάσει η δαγκάνα του «γερανού». Πεζοδρόμιο ψηλότερο του 1 εκατοστού δεν θα σας κάνει την χάρη να το περάσει, όταν θα βρέξει θα καθίσει στην γυάλα του, πίσω στην ασφάλεια του σπιτιού, ενώ στα φανάρια της πόλης τα πόδια θα πατήσουν οριακά με την μύτη του παπουτσιού, κάνοντας το εργαλείο να νιώθει σαν το λιοντάρι μέσα στο ασανσέρ…

Τι μπορεί να κάνει ?...

Να σας δώσει απλόχερα την πιο μοναδική αίσθηση ταχύτητας και αδρεναλίνης που μπορείτε να βρείτε σε ποδήλατο / διαστημόπλοιο, την απόλυτη έκκριση ενδορφινών στο σώμα σας, την μέγιστη παραγωγή ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, καθώς διπλωμένος επάνω, αγκαλιά με το αρπακτικό νιώθεις κάτι από αυτό που είχε νιώσει και ο αναβάτης του Πήγασου… Εκεί μακριά, στον χώρο της φαντασίας και του μύθου…

Και ακόμη δεν έχω δοκιμάσει τις ατελείωτες ευθείες των αυτοκινητόδρομων… Δεν έχω δει την κορύφωση… Στους επόμενους μήνες, στον Βορά, στους δρόμους, θα παίζεται συνέχεια το ίδιο έργο… "The Hunt for Red Ordu"

Μιχαήλ Αντώνογλου

Αναλυτικά Στοιχεία του Κτήνους:

  • Frame : Orbea ORDU Mod. 2009 Red / White
  • Brake Levers : VisionTech Aero Brake levers
  • Ντίζες ταχυτήτων / φρένων : Vision Pro Series
  • Aero Bars : FSA – Vision TriMax Carbon, Stem Integrated, Flat Design
  • Pads : Vision Aero pads, 25 mm risers
  • Aero bars Tapes : White of Bontrager, Red of Giant
  • Multi Computer : CatEye CD 3000 W, wireless, cadence sensor included
  • Bάση στήριξης Cimputer / heart meter : Profile Design Special Tri Base
  • Heart meter : SUUNTO T6 with upgraded professional software
  • Dual Control levers : Shimano DuraAce SL- BS79 Aero
  • Ποτήρια λαιμού : FSA
  • Σωληνάκια φρένων : Nokkon
  • Σωληνάκια ταχυτήτων : Vision Pro Series
  • Παγούρι : Bontrager Aero
  • Βίδες ( σε διάφορα μέρη ) αντικατεστημένες με ανοδιωμένες αλουμινίου / τιτανίου
  • Front Derailleur : Shimano DuraAce 7900
  • Back Derailleur : Shimano DuraAce 7900
  • Τακάκια Φρένων : Zipp Brake pads for Carbon Rims
  • Σέλα : Fizik Tri carbon Braided 2 – 184 gr.
  • Δισκομανιβέλα : Shimano DuraAce 7900 με 53 / 39 ( αναμένονται οι δίσκοι των 56 / 44 αρχές καλοκαιριού σε ειδική παραγγελία από Ιαπωνία )
  • Κασέτα : Shimano DuraAce 7900, με γρανάζωμα 11 / 25
  • Αλυσίδα : Shimano DuraAce 7900
  • Τροχοί : Back Zipp 1080 ( 110 mm profile ) with ceramic bearings - 20 spokes / Front : Zipp 808 ( 82 mm profile ) with ceramic bearings – 18 spokes
  • Λάστιχα : Για χρήση προπόνησης : Tufo Hi – Composite Carbon 22 mm 268 gr. Για χρήση αγώνα : Tufo Red 21mm 195 gr.
  • Πετάλια : Look KEO Carbon 115 gr.
  • Pedal Cleats : Look Sprint 0 degrees για χρονόμετρο / Look keo 4,5 degrees για προπόνηση.
  • Valve Extensions : Zipp Pro Extensions
  • Θέση Οδήγησης : 76 μοίρες
  • Κλίση σέλας : 7 μοίρες από οριζόντιο άξονα
  • Υψος σέλας από έδαφος : 110 cm
  • Επίσης: Tα αυτοκόλλητα της Zipp αντικαταστάθηκαν από δικά μου, που επανασχεδιάστηκαν διανυσματικά σε ειδικό βυνίλιο με ακρίβεια χιλιοστού στο Corel Draw, σε χρώματα κόκκινο ανακλαστικό / λευκό / λευκό ανακλαστικό, ώστε να «δέσουνε» χρωματικά μοναδικά τις ρόδες με το σκελετό του Ordu, και να προσφέρουνε έξτρα «φως» σε βραδινές ώρες από το ανακλώμενο φώς επάνω τους.

Κόστος του Project

  • Το Οrdu κόστισε περίπου 14.000 ευρώ (σε «Ελληνικές» τιμές των αξεσουάρ / ανταλλακτικών) Μαζί περιλαμβάνονται και μία πληθώρα ειδικών εργαλείων για τις ρόδες, ακτίνες, βάσεις ακτινολόγησης, θήκες / τσάντες μεταφοράς κλπ.
  • Η χειμερινή στολή Αssos (μαζί με κράνος, παπούτσια, κομπλέ Assos ισοθερμικά, mp3 player, mobile phoning κλπ) περίπου 2000 ευρώ.
  • To Εργόμετρο για ένα τέτοιο εργαλείο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το κορυφαίο Tacx Fortius Multiplayer, με κομπλέ όλα τα παρελκόμενα ( ελαστικό δάπεδο, τσάντες μεταφοράς, ειδική βάση στήριξης τιμονιού, «πίστες» από Real World αγώνες σε διάφορες χώρες, εξτρά προγράμματα προπόνησης, ειδικά ελαστικά για χρήση στο προπονητήριο. Το όλο σύνολο συμπληρώνει μία 42 ιντσών οθόνη Samsung Hi Definition, που σε βάζει κυριολεκτικά μέσα στο τοπίο στο οποίο τρέχεις. Συνολικό κόστος των παραπάνω 3200 Ευρώ.