Διαφήμιση

Ο Σεπτέμβρης ήταν ένας μήνας με πολλά ταξίδια. Μέσα σε 30 ημερολογιακές ημέρες, επισκέφθηκα τη Λισσαβόνα, το Μιλάνο, την Κοπεγχάγη και το Λούντ. Τέσσερις διαφορετικές χώρες, την ίδια χρονική περίοδο, κάτω από το ίδιο υπόβαθρο (οικονομική κρίση, Η1Ν1, πολιτικά σκάνδαλα).

Αφήνοντας πίσω την Ελλάδα των πυρκαγιών, της Siemens και των εκλογών (το πρώτο ταξίδι έγινε αμέσως μετά την πολυαναμενόμενη ανακοίνωση των εκλογών) προσγειώθηκα σε άλλα σημεία της Ευρώπης με το κεφάλι μου γεμάτο από λέξεις όπως debate, αγώνας, κυβέρνηση, μίζα ζεις εσύ μας οδηγείς. Η επαφή με τα άλλα κράτη και η κίνηση μαζί με τις μάζες (ώρες αιχμής σε μετρό και λεωφορεία) μου θύμισε μια κατάσταση που το μυαλό μου (ίσως για λόγους άμυνας) είχε τοποθετήσει σε κάποιο μακρινό ράφι της αποθήκης του.

Τι εννοώ όμως με αυτό; Σοκαρίστηκα όταν ξαναείδα μετά από χρόνια αυτοκίνητα να σταματούν με την ιδέα ότι θα περάσω τη διάβαση (Δανία και Σουηδία), όταν είδα κόσμο να ψάχνει να βρει κάδους για να κάνει ανακύκλωση, τασάκια για να σβήσει το τσιγάρο του. Ενθουσιάστηκα όταν μπήκα σε μια ουρά για ψώνια και ενώ είχα αρκετό κενό χώρο γύρω μου κανένας δεν με κοίταξε περίεργα, ούτε μου πήρε τη θέση, ούτε με έβρισε (τουλάχιστον από έξω του). Για να μπορέσει όμως το άρθρο μου να βγει αέρα και να μην το φάει η λογοκρισία, πρέπει να έχει άμεση σχέση με το ποδήλατο. Ευκολάκι που λέει και ένας μαθητής μου όταν του χτυπάω με μανία τις τριτοβάθμιες.

Ευρώπη!Κοιτάξτε τώρα πως αλλάζουν όλα μόλις βάλετε τα ποδηλατικά σας γυαλιά. Τα απλά λοιπόν είναι ένα τεράστιο δίκτυο ποδηλατοδρόμων, τόσο παράλληλα σε κεντρικές οδικές αρτηρίες (για να ενωθούν οι πόλεις μεταξύ τους) όσο και ποδηλατόδρομοι άσχετης χάραξης που απλά σε μεταφέρουν σε συνοικίες, μέσα από πάρκα, λιμνούλες και άλλα τέτοια γραφικά. Οι ποδηλατόδρομοι αποτελούνται από άσφαλτο (καλύτερης ποιότητας από αυτήν που έχουμε εμείς σε αυτοκινητόδρομους) όπου κανένας δεν τολμά να παρκάρει το αυτοκίνητό του και κανένας πεζός δεν εισέρχεται μέσα στην «απαγορευμένη ζώνη».

Μην ξυπνήσετε ακόμα, έχει και άλλο: Ακόμα και στην πολύ κοντά σε εμάς Πορτογαλία, όπου αντικειμενικά οι ποδηλατοδρόμοι είναι ελάχιστοι, κυκλοφορούν αρκετά ποδήλατα στις κεντρικές πόλεις (ούτε ένας ποδηλάτης χωρίς κράνος) και τα αυτοκίνητα δείχνουν να σέβονται τα ευγενή δίτροχα.

Μεγάλη έκπληξη το σύστημα «δημοσίων» ποδηλάτων του Μιλάνο. Απλά citybikes, σε έντονα χρώματα, με καλαθάκι, φώτα και κουδουνάκι, στα οποία έβαζες το κέρμα, έπαιρνες το ποδήλατο και το πάρκαρες σε άλλο σταθμό κάπου κοντά στον προορισμό σου. Τόσο απλά.

Η έκπληξη μεγάλωσε και άλλο όταν κατέβηκα στο σταθμό του Λούντ στη Σουηδία από το τρένο. Τεράστια πάρκινγκ ποδηλάτων, που είχαν κάθε λογής ποδήλατο. Ακόμα και πάρκινγκ πολλών ημερών είδαμε στα οποία φυλάσσονταν σε κλειστό χώρο τα ποδήλατα ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος κλοπής. Και αυτό με μερικές μόλις Κορώνες (5 ευρώ την εβδομάδα). Εκεί και στην Κοπεγχάγη είδα τα πιο τρελά ποδήλατα. Ποδήλατα κίνκυ (με ροζ τριχωτή σέλα), ποδήλατα προπολεμικά, ταχυδρομικά. Δείτε τον κύριο στη φωτογραφία πιο πάνω: Έχει 2 παιδάκια, μέσα στον ειδικό κλειστό χώρο του ιδιόμορφου για τα δικά μας δεδομένα ποδηλάτου, καλής ποιότητας. Υδραυλικά δισκόφρενα στους 2 εμπρός τροχούς, ποιοτικά λάστιχα και φυσικά φώτα. Παρατηρήστε τα κράνη που φορούν όλοι οι επιβάτες του τροχοφόρου (ακόμα και τα πιτσιρίκια που βρίσκονται μέσα στο κουβούκλιο).

Τους ζήτησα άδεια για να τους φωτογραφίσω και πόζαραν χαμογελαστοί για το φακό του iCycling. Αν προλάβω να το δώ αυτό στην Ελλάδα, θα κάνω τούμπες (με το ποδήλατο που θα έλεγε και ο ghost). Το τέλος του Σεπτέμβρη σηματοδότησε την επιστροφή στην Ελλάδα και στον δικό μας, γνωστό και ζεστό τρόπο της καθημερινότητας. Οι εναλλαγές εικόνων έντονες, αλλά κάτι μου έλειψε. Η καθημερινή βαβούρα, το τρεχαλητό, τα καμένα μας δάση; Δεν ξέρω ακόμα να σας πω, αλλά για ένα είμαι σίγουρος. Και για φέτος θα επιμείνω ελληνικά.

Καλό Φθινόπωρο!